De afgelopen jaren fotografeerde ik de mensen uit mijn flat in de Hoge Vucht. Ongeveer 30 nationaliteiten komen hier samen op één plek. Met 250 appartementen is dit één van de grootste flatgebouwen in Breda. Elk interieur was voor mij weer een nieuw portret, een nieuwe levensverhaal. De foto's publiceerde ik in de lokale krant om zo het beeld van de bewoners uit mijn flat te veranderen.

Donna

“Deze banjo is al tachtig jaar oud en komt uit Amerika. De vorige eigenaar had er allerlei glitters opgeplakt, oftewel“bling-blings” , zo noemen ze in Amerika dat. Ik vind het spuuglelijk, maar de sound is geweldig.”

Tonny

“Mijn vader is vorig jaar overleden. Ik had een goede band met hem en verzorgde hem twee keer per week. Zijn hondje Floris heb ik overgenomen. Door Floris blijven de herinneringen aan mijn vader levendig. Het is mijn eerste huisdier, hoewel ik toch al vanaf 1981 in deze flat woon.”

Sonja

“Ik ben gek op lila, dat is een kleur die goed voor me is. Het zet je hersens aan het werk. Ik voel me thuis tussen mijn rommeltjes, maar eigenlijk wordt mijn huis te vol. Ik hou nou eenmaal enorm van het rond struinen op rommelmarkten”.

Amara

“I left Sierra Leone during the war, that was 17 years ago. I painted that wall myself, to remember my family and my roots. I have not seen my parents since I left :home. If I ever go back to Africa, I want to be a painter”.

Carel

“Ik maak expres fouten in mijn schilderijen. Zo test ik of mensen wel echt kijken. In dit schilderij heeft de kar maar twee wielen”.

Bas, Lotus en Lima

“Thuis is voor mij een veilige plaats om mijn kinderen op te voeden. Sinds ik ben gescheiden zorg ik alleen voor ze. Ik slaap op een matras in de woonkamer. Als tiener leefde ik namelijk in veel internaten en was mijn slaapkamer tevens mijn woonkamer. Dit ben ik zo gewend.”

Taqu

“When you emigrate you have to reset your mind. Breda is now my home. I miss Kameroen, but when you don’t change your feelings about home, you will go crazy.”

Rini

“Langzaam ben ik afscheid aan het nemen van al mijn spullen. Er zit eigenlijk niks bij waar ik echt geen afstand van zou kunnen doen. Vroeger werkte ik altijd achter de bar en heb veel levensverhalen aangehoord. Thuis is voor mij dan ook geen fysieke plek, maar met name mijn herinneringen aan mensen.”

Ali

Sinds drie jaar woon ik in Nederland. Thuis was voor mij Eritrea. Mijn zwangere vrouw liet ik achter waardoor ik mijn kind alleen van foto’s ken. Door de oorlog weet mijn moeder niet precies wanneer ze van mij is bevallen. Daarom vier ik mijn verjaardag op 1 januari. Dan is het dubbel feest voor mij.

Ashot en Elise

"Op mijn rug staan mijn kleinkinderen en mijn zonen getatoeëerd. Mijn oudste zoon was professioneel voetballer bij Heereveen. Elke zaterdag sta ik langs de kant naar mijn jongste kleinzoon te kijken. Hij wordt de nieuwe Messi"!