Mijn handen bevriezen als ik de slee stevig vasthoud. In een strakke bocht beland ik met mijn neus bijna in de sneeuw. Wat een power hebben deze acht husky’s samen. Ulla, eigenaresse en moeder van deze honden commandeert dat we moeten stoppen. Een slee is kapot gegaan. Met blote handen probeert ze de boel te repareren. Als een volleerd timmerman gaat ze aan de slag met spijkers en een hamer.

Bikkelhard door de husky’s

Dat het tien graden vriest, doet haar niks. Pas als het kwik lager zakt dan twintig graden, trekt ze handschoenen aan. Haar vingers hebben dan ook de vorm aangenomen van stevige worstjes . Ze vindt het dragen van handschoenen vervelend, want dan voelt ze het leer niet goed waar de honden mee gestuurd worden. Nadat ik de eerste honderd meter heb afgelegd begrijp ik haar keuze, want het sjorren aan de touwen nogal zwaar. Zweet op mijn rug. Voor het eerst heb ik het niet meer koud.

 

Dertig jaar geleden vroegen vrienden aan Ulla of zij op hun hond kon passen. Dit was de eerste keer dat ze een husky zag. Haar vrienden woonden in de stad en de hond was ongelukkig. Voor Ulla d’r ogen ontstond een transformatie toen ze hem meenam naar haar boerderij. Gevolg: deze husky kreeg uiteindelijk dertig broers en zussen erbij. Genoeg om de buren wakker te houden. Ze kroelen namelijk als wolven.

De leider dient zich vanzelf aan

De toekomstige leider van de groep wordt Sikka. Zij is door de groep zelf gekozen. Ze rent nu telkens vooraan met haar moeder mee. Dit is al de zesde generatie van deze familie die leiders voortbrengen. Dit is heel zeldzaam, vertelt Ulla. Toen ze met kerst werd geboren, wist ik al dat zij de nieuwe leider zou worden. Sikka betekent “the only one”. Ze heeft namelijk geen bloedverwante broers of zussen.

De honden trainden háár!

Ulla mocht een slee lenen van vrienden. De husky’s hebben háár leren sleeën. Nooit volgde ze trainingen. Als ik haar vraag of ze ooit een opvolger gaat vinden, begint ze te vertellen; “mijn kinderen werken binnen de zorgsector in de stad en ik ben mijn zoon bij een auto ongeluk verloren. Maar mijn kleinzoon kent iedere hond en weet al hun namen. Hij heeft een speciale band met ze. Hij is mijn enige hoop”.

Husky races, zwaarder dan Expeditie Robinson

Ulla is inmiddels 60 jaar, maar heeft al heel wat husky races achter de rug. “De grootste uitdaging is het plannen, vertel ze. De honden zijn soms zo enthousiast dat ze te hard rennen en snel uitgeput raken. De juiste voeding, de kilo’s die je mee moet slepen en je eigen gezondheid zijn allemaal factoren waar je rekening mee moet houden”. De eerste wedstrijden met hondenteams zullen zich ongetwijfeld hebben afgespeeld tussen jagers of goudzoekers of tussen Eskimo’s. Maar om nu echt te weten wie de snelste honden had, werden de eerste officiële rennen georganiseerd in Alaska in 1908.

 

De Iditarod Trail Sled Dog Race is een jaarlijkse sledehondenrace in Alaska. Het staat bekend als “The last great race”. De race is ruim 1700 km lang. Het record staat op circa 9 dagen. Niet alleen is de lengte een uitdaging, ook de kou (een gevoelstemperatuur van -75 C is niet vreemd) en het weer (sneeuwstormen, te veel sneeuw, te weinig sneeuw) of slechte condities van de route (rivieren waar het ijs weg is, zee-ijs dat afbreekt) kunnen het knap lastig maken.

Ik krijg een kopje thee aangeboden in haar ‘rookhut’. Hier ontvangen we de gasten als ze aan mij vragen willen stellen en warmen me even op. Na een mooie middag verlaat ik deze bijzondere plek, met een mooi verhaal over een vrouw die helemaal één is geworden met haar honden.

Interesse om mee te gaan op husky safari tijdens een wintervakantie in Lapland? Ik organiseer twee reizen in 2018. Klik hier voor meer info!